Reklama
Reklama
Bulimia – objawy, przyczyny, leczenie

Bulimia - objawy, przyczyny, leczenie

Bulimia to jedno z zaburzeń odżywiania. Trudniej je zdiagnozować niż np. anemię, ponieważ osoba nim dotknięta jest w stanie utrzymywać stałą wagę i chorować niemal niezauważalnie dla otoczenia. To jednak może doprowadzić do przykrych konsekwencji zdrowotnych. Jak zatem w porę zdiagnozować i zacząć leczyć bulimię?

Bulimia - objawy

Bulimię można podejrzewać wtedy, gdy co najmniej dwa z poniższych objawów występują co najmniej 2 razy w tygodniu, przez 3 miesiące:

  • podjadasz między posiłkami częściej i więcej, niż zwykle, a są to zwłaszcza produkty bogate w kalorie. Robisz to w niekontrolowany sposób.
  • po „ucztach” lub niekontrolowanych ciągach w jedzeniu, stosujesz środki na przeczyszczenie lub wymiotujesz, żeby uniknąć przybierania na wadze. Ćwiczysz z pustym żołądkiem, wykonujesz lewatywy lub podejmujesz inne działania, które mają oczyścić organizm z kalorii i nie dopuścić do przytycia.
  • Twoje myśli na temat wyglądu i wagi własnego ciała dominują. Porównujesz się nieustannie do innych i niezwykle krytycznie patrzysz na siebie.

Inne objawy bulimii to:

  • powtarzające się epizody objadania i oczyszczania organizmu,
  • wahania masy ciała, niekoniecznie z drastycznym spadkiem,
  • nieustanne uczucie głodu,
  • nadużywanie środków przeczyszczających,
  • przebarwienia szkliwa (spowodowane przez kwasy żołądkowe przy częstych wymiotach), choroby zębów i dziąseł.

Objawy, które powinny zaniepokoić rodziców:

  • objadanie się dziecka, a następnie wymiotowanie, tłumaczone np. rzekomym zatruciem,
  • stosowanie środków przeczyszczających,
  • unikanie spożywania posiłków w towarzystwie domowników,
  • dłuższe korzystanie z łazienki bezpośrednio po posiłku.

Bulimia – przyczyny

Przyczyna bulimii nie jest do końca jasna i jednoznaczna. Podejrzewa się, iż stanowi wynik kombinacji kilku czynników, m.in. genetyki, otoczenia, w jakim dana osoba dojrzewa – w tym zależności panujących w danej rodzinie, norm społecznych, w których promuje się szczupłą sylwetkę. Ryzyko wystąpienia bulimii zwiększa się, jeśli któryś z członków rodziny jest obciążony tym schorzeniem. Niektóre osoby zapadają na bulimię także z powodu stresu, wywołanego np. przeprowadzką i wiążącą się z nią zmianą otoczenia, znajomych, a także rozwodem czy śmiercią bliskiej osoby.

Wiele kobiet będących w okresie dojrzewania, a także tych wchodzących w dorosłość np. na studiach, ma niewłaściwy stosunek do odżywiania i własnego ciała, co wynika z norm społecznych, które uznają szczupłą sylwetkę za jedyną prawidłowość oraz synonim atrakcyjności. Kobiety, które zaczynają zmieniać dietę na restrykcyjną, aby zbliżyć się do ideału, są w podwyższonej grupie ryzyka zachorowania na bulimię.

Zrozumieć bulimię

Chorzy na bulimię uzależniają myślenie o sobie od masy i wyglądu ciała. Najczęściej nie są zadowoleni z tego, co widzą w lustrze, więc oceniają się niezwykle krytycznie. Aby zmienić ten stan, przestrzegają ścisłej diety. Jednak w miarę upływu czasu, głód albo stresujące wydarzenie popycha chorą osobę do nagłego, niepohamowanego objadania się, które przynosi chwilową ulgę. Po niej jednak następuje poczucie winy i wstyd, a to prowadzi do potrzeby natychmiastowego oczyszczenia organizmu z przyjętych kalorii, a więc wymiotów, przyjmowania środków na przeczyszczenie, wykonania lewatywy, itp., co niekorzystnie wpływa na cały układ trawienia i na zdrowie. Następnie cykl rozpoczyna się na nowo.

Bulimia – skutki

Wiele osób nie podejmuje terapii, skutecznie ukrywając swoje zaburzenie. Ale jeśli bulimia nie jest leczona, może prowadzić do poważnych, długotrwałych problemów zdrowotnych. Wśród nich najczęstsze, to:

  • próchnica zębów, choroby dziąseł, erozja szkliwa (działanie kwasu żołądkowego przy wymiotach),
  • zaburzenia równowagi elektrolitowej i zmiany w metabolizmie, które mogą prowadzić do chorób serca, takich jak arytmia, a nawet śmierć,
  • odwodnienie, które może prowadzić do osłabienia, omdlenia lub uszkodzenia nerek,
  • zapalenie przełyku,
  • omdlenia lub utraty przytomności spowodowane zbyt niskim ciśnieniem krwi,
  • zaparcia i problemy z układem wydalniczym, związane z nadużywaniem środków przeczyszczających,
  • osteoporoza,
  • ryzyko popełnienia samobójstwa.

Oprócz pogorszenia stanu zdrowia fizycznego, bulimia może odcisnąć piętno także na kondycji psychicznej. Wśród chorób towarzyszących tej chorobie wymienia się:

  • depresję,
  • skłonność do uzależnień,
  • zaburzenia osobowości,
  • zaburzenia lękowe,
  • nerwicę natręctw,
  • fobie.

Bulimia – leczenie

Leczenie bulimii jest skuteczne, ale w związku z tym, że to złożone zaburzenie, odzyskiwanie zdrowia może być długotrwałe. Należy przygotować się na nawroty choroby, ale przy zachowaniu cierpliwości i kontynuacji terapii, będą się zdarzać coraz rzadziej, aż całkowicie ustąpią.

Aby zdiagnozować chorobę, dobrze jest udać się z podejrzeniami do lekarza rodzinnego i wykonać podstawowe badania. Następnie z wynikami trzeba będzie udać się na konsultacje do dietetyka, który ułoży prawidłowy jadłospis, uwzględniający wszystkie potrzeby organizmu borykającego się z chorobą. Jednak kluczowa będzie wizyta u psychiatry, umożliwiająca zastosowanie farmakoterapii. Leki przeciwdepresyjne sprawdzą się przy hamowaniu epizodów niepohamowanego jedzenia i oczyszczania organizmu. Pomogą także poprawić nastrój, a tym samym lepiej walczyć z chorobą. Powrót do zdrowia przyspieszy także psychoterapia. Można z niej skorzystać prywatnie albo w ramach NFZ – ze skierowaniem od lekarza pierwszego kontaktu lub psychiatry.
Leczenie bulimii wspomoże także umiejętność reagowania na stres i metody relaksacyjne. Warto zająć umysł nowym hobby albo takimi czynnościami, które działają odprężająco.

 

Podziel się
Następny artykuł

Czy wśród ludzi pesymiści są bardziej narażeni na depresję? Bardzo trudno to sprawdzić. Odpowiedź przybliżyć mogą jednak badania na szczurach. czytaj dalej

Reklama